16 de enero | Centro Cultural Caixanova (Vigo)
24 de Enero de 2009
Texto: David Watts
7 comentarios

 Menéame
 FaceBook
  del.icio.us

Calexico - Vigo


El último disco de los americanos se llama Carried To Dust, según Joey Burns, inspirado por el libro “Preguntale al polvo”, de Joe Fante. El polvo, elemento imprescindible en todos los paisajes que evoca la música de Calexico. Una cochambrosa cantina, un rancho fronterizo, un desierto de Arizona, una verbena mexicana, una playa a orillas del Pacífico, unas minas de cobre… no solo provocan sensaciones, generan imágenes. El foro negro del teatro Caixanova se volvió un gigantesco ciclorama donde los casi 1000 espectadores que completaron el aforo proyectaron sus imágenes mentales sobre esa ensoñación hecha música que son Calexico.


Burns, lider indiscutible, con esa voz que parece no implicar esfuerzo, se queda como músico en un discreto segundo plano, dejando espacio al resto de la banda. El piano de Tom Waits había bebido, la batería de John Convertino habla. No queda claro si es un monólogo privado del que nos hace partícipes o un medio de comunicación de un músico que parece tímido y apocado. El resto de la banda hace honor a su fama de multicultural. Un serio alemán al bajo, un compatriota suyo tocando absolutamente todo lo imaginable, desde la tuba hasta el vibráfono, desde la guitarra hasta un sintetizador, un chicano a la trompeta, un americano (Paul Niehaus, Lambchop) haciendo sonar una pedal steel como solo ellos la hacen sonar y Jairo Zabala, alias Depedro (que antes ejerció como telonero con los propios miembros de Calexico como músicos de acompañamiento), viviendo un sueño. Amparanoia se quedó en casa, Tendría mejores cosas que hacer.


Repasaron algunos temas de su ya dilatada discografía haciendo especial hincapié en su última entrega, de la que sonaron no menos de siete temas. Y si sólo pusieron en pie a la audiencia al finalizar el primer bis y el definitivo tema (extraído de su ep con Iron & Wine), fue porque el público se mostró en todo momento respetuoso y absorto en esa trituradora de sonidos que es la banda de Arizona. Un sueño generó esa canción cuasi-perfecta que es “Victor Jara’s Hands” (con Jairo luciéndose a la voz), un poeta de Tucson con su incomprensible verso “Two Silver Trees” inspiró la canción del mismo título. Lo sabemos porque Burns nos lo contó. No sabemos que generó temas tan inspirados como “Minas de Cobre”, “Writers Minor Holiday” o “Sunken Waltz” (con ovación especial) porque esas, simplemente, sonaron perfectas. La verdad es que lo que tocaron o no tocaron fue lo de menos (grandes éxitos como “Crystal Frontier” o “Wash” se quedaron fuera); la impresión es que podían estar horas y más horas y todo seguiría conservando esa magia. Incluso esa versión de “Alone Again Or” casi nos hace olvidar que Love la grabaron hace 40 años (mucho tiempo, según Burns).


De una banda de mariachis a un grupo de jazz, del noise al country. Podrían llegar a ser todo eso, pero son Calexico, que es mucho más. Acabaron, teatro en pie y la banda visiblemente emocionada, aunque a lo mejor siempre se emocionan con las vibraciones que generan. Ni siquiera ellos mismos están a salvo de su máquina de sensaciones e imágenes polvorientas.


Fotos portada y última: David Watts
Resto fotos y video: Sierjo


ARTÍCULOS RELACIONADOS
COMENTARIOS
7 comentarios

A verdade é que tamén desexaba que seguisen tocando horas e máis horas... Ou polo menos algún bis máis! Non quería levantar do asento!!

E a pesares de faltarme algunha canción (devecía porque tocasen "All systems red", "All the pretty little horses" e "Crystal Frontier") e de ter que bailar sentada, foi un dos mellores concertos aos que asistín.

O espazo, os nosos asentos (de algo serviu estar super atenta a Servinova), o público, Jairo Zabala, eles... En fin... perfecto!!

Deixo, para quen lle interese un enlace coa setlist: http://casadecalexico.com/setlists/2009/01/16/#respond

(Pois non me saiu ben "linkado"... Sintoo!! A copiar e pegar! hehehe!!)

Imposible narrar mejor lo que nos hicieron sentir esas canciones, imposible sonar mejor y más sinceros, imposible no quedarse con ganas de más...

Otra critica:


http://unacasacercadelmar.blogspot.com/2009/01/hiroshi-sugimoto-b.html

Gracias Sergio y compañía. ¡Qué espectacular blog tenéis!! Os estaba buscando y ahora que os encontré, escribiré a vuestros correos con una propuesta de muchísimo interés.
Y de nuevo GRACIAS por este espacio fenomenal, denomelómano!

Fe de erratas: no va "denomelómano". Quise escribir: "fenomelómano!!!"

Concerto inmellorable¡¡a sensación que lle quedou a todo o mundo é que podían continuar tocando horas e mais horas¡¡unha mágoa que non o fixesen...¡¡¡

ESCRIBIR UN COMENTARIO



     ¡Ten paciencia! El comentario tarda un ratito en publicarse. Gracias.
BUSCADOR
SUSCRIPCIÓN POR EMAIL

Introduce tu email:

Proporcionado por FeedBurner